หยุดนี้ หนีเที่ยว Part V

posted on 12 Jul 2009 20:55 by mores

 

แฮ่ม แฮ่ม ช่วงนี้ขยันจริงๆอิฮั้น

ว่างๆก็เลยมา (เพิ่งสำนึกได้? - -)

ต่อจากเมื่อวาน ว่ามีของอร่อยจะมาเล่าขาน

ความจริงทริปนี้ สาบานได้ว่าตอนมาคือเราไม่ได้คิดจะมากิน (แน่ใจ?) แต่ของกินมันเป็นผลพลอยได้เสมอ จริง

ไหมทุกท่าน

สิ่งที่ว่านั่นคือ เจ้าสิ่งนี้...

 

 

Photobucket

 

มันคือ อุเมะ... อะไรวะ - -

ขอเวลาไปค้นสักครู่...

..

.

ได้ละ ชื่อคือ อุเมะกาเอโมจิ

อร่อยมากกกกกกกกก

ข้างนอกเป็นแป้งโมจิเหนียวๆ ย่างให้กรอบกินร้อนๆ ข้างในเป็นไส้ถั่วแดงตามสไตล์พี่ยุ่นเขาแล อะไรก็โมจิกับถั่ว

แดงไว้ก่อนเป็นดี (ฮา)

เห็นเด็กกินกันหลายละ แถวนั้นร้านเยอะมาก แต่คานะจังแนะนำร้านนี้เลยร้านนี้ แล้วก็ไม่ผิดหวังล่ะ เอามาร้อนๆ

แต่อร้อยอร่อย เป่าไปกินไป

Photobucket

ทำหน้าๆ

 

Photobucket

กัดโชว์ๆ

เราว่าญี่ปุ่นติดกินหวานละ เจออาหารหลายอย่างละ เขาของจะออกหวานนำตลอด สำหรับคนที่ไม่ค่อยกินหวาน

อย่างเราเลยว่าเจ้านี่หวานไปหน่อย แต่ก็อร่อยละ

 

Photobucket

แล้วหลังจากกินเสร็จ ในเวลารวดเร็ว (ไม่ถึงห้านาที) เป่าไปกินไป อร่อยเหาะ เราก็ไปเล็งเห็นคนต่อแถวอะไรไม่รู้

เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกก

อย่างนี้ก็

เสร็จสิ 555555 (บอกแล้วว่าไม่ได้มาเพื่อกินจริงจริ๊ง)

 

Photobucket

ไอศกรีมจ้ะ

ไอติมรสประหลาดที่บางรสจะแบบ เฮ้ย ของแบบนี้มีด้วยเหรอ

ที่เห็นคือ ไอติมรสพุดดิ้ง

งง...

งงล่ะสิ ขอต้อนรับสู้ญี่ปุ่น

นั่นยังไม่เด็ดเท่า

ไอติมรสซากุระ (ขออภัย อันนี้ลืมถ่ายรูปมา)

รสกุหลาบก็มี หรือประเภทประหลาดแบบ เกาลัด และมันญี่ปุ่น ก็มี

 

Photobucket

ดูหน้าคนกิน แล้วนึกรสชาดเอา

คือ เรามีสาเหตุที่ไม่ได้ถ่ายรสซากุระเอาไว้ มันคือ...

..

.

 

Photobucket

มันมาจากประกาศิตท่านเทพ ที่บัญชาไว้ ก่อนข้าพเจ้ารอนแรมมาไกลถึงแดนดอกซากุระ

"หาโต๊ดโตโระซะ นั่นคือประกาศิต" และเมื่อเจอ พวกเราก็เลยต้อง

 

Photobucket

ทำตัวประดุจเจอเทพีเสรีภาพ ต้องถ่ายรูปคู่

 

Photobucket

มีคนมาถาม นั่นมึงจะกินอะไร โต๊ดโตโระ หรือไอติม คำตอบคือ "กูก็ไม่รู้ว่ะ"

(ที่อยู่ในมือ นั่นคือไอติมซากุระจ้า เป็นซอฟครีมนะ เบาๆ (ขื่อก็ว่าอยู่ - -) ไม่หวานมาก แต่คิดว่ากลิ่นซากุระอ่อน

ไปนิด (เพราะมันไม่ได้กลิ่นเลย - -) รวมๆแล้วอร่อยชื่นใจกับความร้อนล่ะ)

คือจริงๆแล้ว ตอนเดินกลับก็นึกใจไว้

เชี่ย กูเดินอยู่จตุจักร หรือฟุกุโอกะวะ ทำไมมันร้อนได้ ตับไตไส้พุงอยากจะทะลักออกมาผึ่งลมขนาดนี้

แต่พอเห็นสาวกิโมโน และเด็กในเครื่องแบบ ก็

เออ กูอยู่ญี่ปุ่น และญี่ปุ่น ก็ร้อนพอกับไทยเลยโว้ยยยย (ความจริงอีกหนึ่งข้อที่ค้นพบเวลานั้น และทุกวันนี้)

ต่อจากนั้นคือรายการช้อปปิ้งจ้า ไม่ได้กินข้าวกลางวันแต่ไปตะลุยกันที่เอาท์เล็ตเลย ไม่ได้ถ่ายรูปมา ก็ขอข้าม

ละกัน (มีค่าเสียหายเพียงเสื้อหนึ่งตัว ถาดอบพายหนึ่งอัน และเหยือกกรองน้ำเท่านั้น)

สักราวๆทุ่มครึ่ง ฟ้ายังไม่มืด แต่ก็ตัดสินใจขึ้นฟุกุโอกะทาวเวอร์กันละ

ค่าเสียหายแปดร้อยเยน (ประมาณ สามร้อยบาท)

Photobucket

มีพี่สาวในลิฟต์ด้วย (แอบหลอน)

 

Photobucket

หน่วยนับเป็นเมตรนะจ้ะ

 

Photobucket

เป็นโบสถ์... โรแม้งน่าดูแหละ ขนาดเห็นไกลๆยังสวยเลย

 

Photobucket

เวลากลางคืนจะสวยมากกกกกกก และก็ตอกย้ำตัวเองกันต่อไป ว่าเสียแปดร้อยขึ้นมาไม่คุ้ม!

บ่นกันต่อไปเรื่อยๆ พอๆกับที่ท้องหิว พอจะเขมือบควายได้ทั้งตัว (เสียแต่เราไม่กินเนื้อ)

Photobucket

ทิศทางประเทศไทย มองไม่เห็นๆ ไม่ต้องตกใจ

 

Photobucket

ถ่ายรูปตามธรรมเนียม

หลังจากที่ได้เสียงเป็นเอกฉันท์ว่า หิวจนตอนนี้สามารถแทะตึกกันได้แล้ว ก่อนที่จะไปทำลายทรัพย์สินเขา

เลยตัดสินใจลงมา และกว่าที่จะได้ออก บางอย่างที่่ทำให้เซ็งสุดตับก็เกิดขึ้น

มันมืด...

สงสัยล่ะสิ มันมืดแล้วเซ็งยังไง ถ้ายังจำได้

เราบอกว่า พอมืด แล้วเขาจะเปิดไฟ...

สาด พอกูลงมา มันก็มืด เลวมากกกกกกกกก

ขอบใจจริงๆ สรุปแปดร้อย ขึ้นไปดูของสูงๆ แล้วก็ลงมาเจ็บใจอยู่ข้างล่าง - -

และกว่าจะได้กลับถึงบ้าน ไปกินข้าว ก็นั่งรถจนตูดเปื่อยไปเลย ระยะทางนี่ขับรถไปกลับกรุงเทพฯบางแสน

คงเร็วกว่า (หรือเพราะหิวฟะ เลยรู้สึกว่ามันนาน - -) ความจริงคานะจังหลงทาง จีพีเอสมันพาหลง

จะว่าไปจีพีเอส บางทีก็เป็นเครื่องมือที่ทำให้เกิดอาการงง และประสาทแดกได้ เพราะฉะนั้น หากมั่นใจในตนเอง

ขอแนะนำ อย่าใช้เลย เพราะคุณจะไปทะเลาะกับมัน โมโหมัน และมันก็ยังคงจะพูดคำเดิมเช่น

Me: อ่า ข้างหน้าต้องตรงไป

GPS: แยกถัดไป เลี้ยวซ้าย

Me: ไรวะ กูขับตรงตลอด

GPS: อีกห้าร้อยเมตรเลี้ยวซ้าย

Me: ... แสด - - มึงเถียงกูเรอะ

GPS: อีกสามร้อยเมตร เลี้ยวซ้าย

Me: ... (/กดปิด) กูจะตรงไป จะทำไม?

เอวัง...

อ้าว นอกเรื่องซะไกล

กลับมาๆ วันนั้นพอถึงบ้านได้กินข้าวที ยิ่งกว่าแร้งลง ไม่สามารถใช้คำว่ากินได้อีกต่อไป เพราะทุกคน ออกแนว

ซัดโฮก และยัดห- กันเต็มที่

มื้อเย็นวันนั้นเป็นชิราชิซูชิ มันไม่ใช่ซูชิแบบที่เคยกินกัน มันเป็นข้าวที่ผสมรสชาดเหมือนซูชิ แต่ผสมด้วยไก่ กุ้ง

และรากบัว (มีอย่างอื่นอีก จำไม่ได้ บอกแล้วว่าหิว กินอย่างเดียว) โรยด้านบนด้วยไข่ทอดหั่นฝอย และสาหร่าย

อร่อยมากจริงๆ

คืนนั้นก็เขานอนกันแบบพุงโต เพราะซัดโฮกจริงๆ

edit @ 12 Jul 2009 23:26:07 by K-O-N

Comment

Comment:

Tweet

อ่านมาเกือบจบ ..
ฮาอีตอนทะเลาะกะ GPS สุดและ

๕๕

แฮปปี้ดี๊ด๊่่าจิงโว้ย


*

#4 By K-O-N on 2009-07-13 19:09

กินด้วยดิ เห็นแล้วหิว ว่าแต่อยากไปเที่ยวจังbig smile

#3 By Zeedprogram on 2009-07-12 22:51

น่าทานจังเลยค่ะ

#2 By ลูกไก่กุ๊ก on 2009-07-12 22:32

โห้ย หิวเลย

#1 By --ดาวหน่อไม้-- on 2009-07-12 22:31